Ing Matiyagang Butiki

Metung yang pinakamaynang butiki i Butchiki keng kisami ning Bale da ri Pamilya.Rosales. Pane reng bubusitan ampong iinsultuwan i Butchiki dahil keng maina ya ping Butiki. Patse mangwa na lang pamangan a susulapo kalupa da reng lamuk ampong reng panas eya makakwa kasi eya pakanta kaliksi kalupa dareng aliwang Butiki kaya malulunus ya kaya i Bikiti ing tatang ng Butchiki. "Anak, tandanan mu kailangan kang maging maliksi para kumabye kang masalese keti kisami" ing sabi ning kayang tatang. "Opu, pero maina ku tang" ing malungkut a pangasabi ng Butchiki. Alalala na i Bikiti ing kayang pagkaanak kang Butchiki kaya sabi na. "Magsane ka anak antabayan daka" Bengi-bengi diyang mapagal ne i Bikiti sasane ne ing anak nang maging maliksi. Bengi-bengi tuturu ne i Butchiking aliwa-liwang pamangwang pamangan. Nekatiyaga ing tatang a turu ing kayang anak at aramdaman na ita i Butchiki kaya lalu na pang mepasikan lub na maging biyasa ampong maliksi. Hanggang keng pamagtiyaga meging maliksi ne i Butchiki at pinakabiyasa at matapang a butiki keng kisami ning Pamilya Rosales.

Kultura - Ing Tatang a Kapampangan mapanyaup ya at ene pabren ing keyang anak

Mahalagang Kaisipan - Ang tiyaga ay may kaakibat na pagpupunyagi

Hindi Permanente, walang kasiguraduhan

May pagkakataong maiisip mong bigla ang isang bagay - - - hindi mo angkin ang panahon pati ang oras, ang bawat sandali ay kailangang namnamin, pati ang mga sandaling kapiling mo ang mga taong nasa paligid, pati mga mahal sa buhay, ang mga masasayang sandali ay hindi mo maangking lubusan dahil may darating na kahinagpisan pagkatapos. Kung nagmamahal ka sa isang takdang panahon. hindi permanente, walang kasiguraduhan. Heto ang mga bagay na napagtatanto ko ngayong araw. Masakit mang isipin na hindi magiging sa iyo at maangking sa iyo ang isang tao. Hindi mo mahahawakan ang oras niya pati ang kanyang puso. Hindi mo masisiguro ang katapatan, hindi mo masisiguro ang kanyang kalooban ay para lang sa iyo. Bakit kaya ganyan? marami kang pagdadaanan, marami kang kalungkutang kailangang lampasan. Minsan mananaginip ka na lang na papanaw ang pinakamamahal mo- - na hahantong sa pagkalungkot ko. Na sa pagpunta sa kanila'y wala SIYA. Naintindihan ko ang takbo ng kanyang piniling daan. Pero bigla lang akong nalungkot na agaran ko namang isinulat dito sa blogsite ko. Totoong kapag umiibig hindi mo angkin ang lahat. Hindi magiging sa iyo kailangan man. Kahit bawal o hindi man. Kahit patago at lantad. Lahat ng iyan kukunin sa iyo. Lahat magiging bahagi na lang ng alaala na minsa'y pwede pang ulitin pero ang masakit kung hindi mo na mauulit pa. :-(

Uno Agosto, dalawang libo at dyes

May pagbabagong dapat kong gawin sa araw na ito sa pagsisimula ng agosto. at heto ay ang iwan ang isang bagay na nagbibigay ng kaguluhan at walang kapayapaan sa aking puso. Alam mo ngayog umaga ay nauntog ako sa isang katotohanan na dapat ko na SIYANG iwan. dahil hindi tama ang aking ginagawa. Hindi ko na dapat siyang itetext kung di man lang nagtetext sa akin. o pupuntalan sa bahay na wala namang matinding dahilan. May sarili akong buhay at may sariling kakayahan na mahalin ang sarili at iba at hindi kailangang ilugmok ang sarili sa mga bagay na magsasabi na -- "WALANG NAGMAMAHAL, WALANG KUMAKALINGA" dahil ang totoo ang Panginoon ay sapat na upang makaramdam ako ng pagmamahal. Ayaw ko ng ulit mangyari iyon at ayaw ko na SIYANg mahalin. (siguro pagmamahal nalang ng isang kaibigan) dapat labanan ang damdamin. labanan ang mapaniil na damdaming naghahatid sa iyo ng walang kapayapaang kalooban. Bagong buwan, bagong tatahaking landas. kailangan kong iwan ang marumi at basahan, ang balukyot at masama para sa pagtahak sa payapa at tahimik na pamumuhay at batid ko malalabanan ko ito kasama ang Panginoon. Veni Sancte Espiritu.